มันคือการบอกกับตัวเองให้หยุดหันกลับไปมองอดีตด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความเสียใจ หรือความคับแค้น เพราะไม่ว่าอดีตจะเจ็บปวดหรือผิดพลาดเพียงใด มันก็ไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขได้อีกแล้ว การจมอยู่กับอารมณ์เหล่านั้นมีแต่จะทำให้ใจหนักและขังตัวเราไว้กับช่วงเวลาที่ผ่านพ้นไป การไม่มองกลับไปด้วยความโกรธ ไม่ได้หมายถึงการลืมทุกอย่างหรือปฏิเสธสิ่งที่เคยเกิดขึ้น แต่คือการยอมรับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต และเลือกเก็บมันไว้ในฐานะบทเรียน มากกว่าจะเป็นบาดแผล การปล่อยวางความโกรธคือการให้โอกาสตัวเองได้หายใจโล่งขึ้น และเปิดพื้นที่ให้ความหวัง ความสงบ และการเริ่มต้นใหม่เข้ามาแทนที่ สุดท้ายแล้ว วลีนี้สะท้อนถึงความเข้มแข็งทางจิตใจ การเดินต่อไปข้างหน้าอย่างสงบ แม้จะเคยล้ม เคยเจ็บ หรือเคยผิดหวัง เพราะการก้าวต่อไปโดยไม่หันกลับไปด้วยความโกรธ คือการเลือกดูแลหัวใจของตัวเอง และเชื่อว่าข้างหน้ายังมีสิ่งที่ดีกว่ารออยู่เสมอ